Ben çocukken .

cocuklukSana küçüklüğümü anlatayım , hayatım küçükken çok güzeldi. Anneannemlerim gecekondusu vardı horozları vardı kedileri vardı , vardıda vardı . Küçükken anneannem beni leğene koyar yıkardı aslında beni anneannem büyüttü . Hayvanlarla aram o zamanda iyiydi kendime bir horoz seçerdim ve onu kümesin en güçlüsü yapmak için hep beslerdim ama hep beslediğim için en tavlısı o olurdu ve dedem zamanı geldiğinde hep benim horozlarımı keserdi .

İşte o zaman anladım en değer verdiğim şeyleri  kaybetmeyi . Gecekondunun dutları vardı mahallenin çocuklarını toplar dutlara dalardık alt bahçede beyazdut üst bahçede ise kırmızı dutlar vardı . Kediler  küçüklüğümün hayvanlarıdır evin çekyatlarını altına yavrularlardı sekiz tane dokuz tane siyah beyaz rengarenk çok güzeldi o günler .

Sonra bizim burada yeşil alan varfı ağaçlık , ama baya genişti oraya hep sokak köpkleri yavru yaparlardı ama bu köpekler insanlardan kaçan tiplerdi ve onlar yavrularını bırakıp yemek aramaya gittiklerinde biz yavruları sütle besliyorduk anneleri bizden kaçardı şimdi düşünüyorumda ne kadar saçma işler peşinde koşuyormuşum.Bu yavru benim şu yavru senin diye itişirdik .

Ben annemle babamın yanında kalırdım ama sabah direk anneannemim yanına giderdim . Hayatım anneannemler evlerini müteahhite vermeleriyle başladı . Sonra okula başladım okulda sessiz bir çocuktum . Hani ebelemece varya çocuğun biri çıkıyor ona kadar bir sayı tut bulamazsan ebe oluyorsun diyor işte ben ilkokulda hiç kimseye aklından bir sayı tut diyemedim . Küçükkkende top sektiremiyordum üç yapıp bırakıyorum . 

Ococukluk2kulda gruplar vardı ben hep tektım . Mahalle arkadaşlarımla daha çok anlaşıyordum çünkü onlarla küçüklükten beri arkadaştık .  Sınıftaki çocuklar cem yılmazın espirilerine gülerdi ben ise ayağını takozlamış ve komik bir şekilde yere düşen çocuğa gülerdim .

Annem beni bir ara ders çalıştırdı yanlış hatırlamıyorsam dördüncü sınıfa gidiyordum sınıfın kralı olmuştum soruları çat diye yapıyordum sonra annem altıncı sınıfa geçince çalıştırmayı bıraktı ve merdivenleri hızlıca düşmeye başladım . Dersler bir yana hayat beni umutsuzluğa kovalıyordu ve düşünüyordum neden hiç karşımda beni durduracak engel yok diye.  Neyse bugünlük yeter buraya kadar okuduğun için teşekkürler …

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s